Det eine ordet tek det andre

Olje, symjetur og pesos

2008-05-09T22:10:00.011+02:00

Olja er inntektskjelde nummer éin i Mexico. Det blir sagt at olja vil ta slutt om 10-12 aar. Kva skjer daa? Hadde det eksistert eit meksikansk oljefond, saa hadde kanskje ikkje situasjonen vore fullt saa prekaer. I desse dagar gaar debatten heitt for seg om ei reform av PEMEX, Mexico sitt statlege og einaste oljeselskap. Reform har negative og skremjande assosiasjonar for den jamne meksikanar. Ordet privatisering vekkjer vonde minner om nedgangstider og elende. "Skal vi gi fraa oss det siste vi har til amerikansk versjon av Carlos Slim?" spoer ein seg. Reform eller ikkje. Slik situasjonen er no ser ikkje mannen i gata noko saerleg til petroleumspengane. Kvar er det daglege velferdsbroedet, eller tortillaen om du vil? Naar 60 prosent av befolkninga i verdas 12. stoerste oekonomi blir rekna for aa leve i relativ fattigdom og 25 millionar av desse lever i ekstrem fattigdom gjekk det gale ein eller annan stad. Saa daa maa ein leite etter smular fraa andre rikes bord. Migrasjon til USA tel 500 000 meksikanarar kvart aar, lovlege eller ikkje. "Mojados", - "dei vaate"- etter symjeturen over Rio Grande staar for den nest stoerste inntektskjelda til landet ved aa arbeide og tene dollar, framleis verdt meir enn pesosen, og sende pengane til moderlandet. I 2002 kom dette paa den nette sum av 12 milliardar amerikanske dollar. Gjennomsnittsmigranten har fem aars utdanning fraa grunnskule, og er fraa dei fattigaste statane Oaxaca, Chiapas og Guerrero. I USA lever dei utan forsikring og jobbar for luseloen, borte fraa heim og familie. Men forsikring har dei ikkje sett noko til i heimlandet heller, og pengane er fleir no i alle hoeve, og alt er jo for sine naeraste langt borte. Dei som er att kan yte soervis for europearar, asiatar og gringoar som tek vinterferien eller "springbreak" i Cancun, Acapulco eller Puerto Vallarta. Tursime er Mexico si tredje stoerste kjelde til inntekt og det er difor saerleg viktig for landet aa oppretthalde interessa til utlendingane. Store summar blir dermed sett av til hotellbyggjing og saa bortover. Naar sant skal seiast er det dei store hotellkjedene som verkeleg tener paa reiselysta og hugen etter solslikking, kokosnoett og tequila. Dei som gjer arbeidet er sesongarbeidarar utan arbeidsrettar som blir brukt og kasta etter behov. Livet for den gjennomsnittlege meksikanske kvinne eller mann paa til doemes Yucatan-peninsulan er ikkje ein dans paa "kvite" sine etterlatte euro eller dollar. Faktisk er det ironisk nok her ulikheiten er stoerst i landet. Daa orkanen "Emily" traff Yucatán i 2005 var regjeringa snar med aa sjaa til at turistanlegga som vart skada snart var oppe og i gang igjen. Men kva med huset til don Carlos der kone og fire born budde? Eller fiskebaaten som tente til livets opphald? Eller tacobuda til María? Kva er eigentleg grunnen til at for desse menneska, landsmennene, let stoette og hjelp fraa regjeringa vente paa seg? Dei 20 prosent rikaste i Mexico distribuerer 54 prosent av inntektene i landet medan dei 40 prosent fattigaste har skarve 13 prosent aa rutte med. I medan skin den noko ironiske logoen paa plakatar fraa ulike regjeringsdepartament : "México- ciudad con equidad" - "By med liknad".

Kjelde:
Verdsbanken

"Tripp, tripp, tripp" det sa...

2008-04-01T21:25:00.008+02:00

Dette semesteret er eg paa utveksling. Det inneber for meg eit nytt land, og som de nok veit fraa foer, saa hamna eg i Mexico. Utveksling inneber ogsaa eit nytt universitet. Eg fann Universidad Iberoamericana, eller Ibero om du vil. Universitetet vart grunnlagd i 1943 av jesuittar og er eit av fleire jesuittuniversitet over heile verda. Eg vil her gjere greie for skulevegen min. Sett vekk i fraa tysdagar og torsdagar daa vi faar sitje paa med José, tek eg bussen fraa dette busstoppet:

Som regel saman med Dan og Ana. Bussen kostar 3.50 og ser nesten alltid slik ut:

Han er allereie stappfull naar han kostar ned bakken der vi staar klare med haikehanda. Som oftast maa vi dermed staa paa rekke ved sida av sjaafoeren og vidare ned trappa. Dan staar, som den gentlemannen han, er nedst slik at han, og ikkje jentene, skulle dette ut doera dersom noko uventa skulle hende. Naar bussen er full er det nemleg sjoelvsagt ikkje mogleg aa lukke doera. Med Dan halvt inne i bussen og halvt utanfor gaar ferda ned bakkane, rundt foerst ein sving, og saa ein annan og oppatt til motorvegen. Nesten alle soev paa bussen, men heldigvis ikkje sjaafoeren som rett som det er tek ei stille Ave Maria med korsing og det heile innimellom hissig bruk av bilfloeyta og det ein i Noreg ville kalle "spanske manoevrar". Som oftast gaar det relativt radig, men det hender at vi braatt innser at vi staar saa godt som paa staden kvil. Trafikken er mara i México by. Litt nede i hogget er busstoppet "Puente Conafrut", og der gaar vi av, eller hoppar av i fart dersom sjaafoeren finn det best. Dette er under ei bru, og vi maa gaa opp trappene til vi er oppe paa brua for aa ta neste buss. Nedanfor trappene er det nokon som bur. Her moeter eg kontrastane i millionbyen. Der travle menn i dress og kvinner i drakt hastar av garde til arbeid er det som ein liten slum. Smaa skur av nokre hus, bilvrak, kloakk og stank, og menneske. Heimar. Og eg lurer paa kvar dei fire bada som eg har i mitt meksikanske hus er. Eller dei fire nyvaska bilane.

Vel oppe paa brua ventar vi paa bussen, eller han ventar paa oss. "Santa Fe". Det kostar 2.50. Denne bussen er nemleg mindre i storleik. Microbus kallar dei det, og difor kostar det litt mindre aa ta han. Logisk nok. Meir eller mindre 10 minutt seinare kan vi igjen hoppe av og spasere opp bakken til Ibero. Fram med ID-kortet og eit "Buenos dias". Vi er av dei faa som faktisk GAAR inn porten. No er vi blant piffen og i toppsjiktet paa den sosiale rangsstigen. Her rullar det kvar dag inn ca 7000 nye og blankpussa bilar. Dei kring 11000 som studerer her er paa folkemunne "fresas". Direkte oversett vil det seie "jordbaer", og ikkje spoer meg om ordbruken. Men ei eller ein "fresa" har pengar, har dyre vanar og er kanskje bortskjemd? Her har vi ogsaa "juniorane". Dei som om eit par-tre aar er klare for aa ta over selskapet til papá. Ja det heile hoeyres daa litt komisk ut, men det er slett ikkje sjeldan eg stoeyter paa ei og anna med tape paa nasen. Slik ein ser paa TV-programmet "Extreme Make-over", veit du. Saa er det dei som kjem med livvaktene sine paa slep. Foerst éin bil, saa studenten i sin bil, og saa endaa ein bil baketter. Saann for tryggleiks skuld. Men dette er det ekstreme. Og universitetet er heldigvis mykje meir enn berre pengane. Fult av flotte, imoetekomande og interesserte menneske. Ein flott skule med mykje ressursar, gode professorar og god tilretteleggjing. Dei som er studentar her er utan tvil priviligerte paa saa mange maatar, og ein kan berre haape at dei fleste er medvitne om det. Nok om det. Dette handlar om transport.

Skuledagen er over, og eg er klar for turen heim. Bussen min seier "Bosques" og stoppar komisk nok her:

Naar eg kjem staar det som oftast meksikanarar "lina" opp som om dei var i foerste klasse. Ja, er det noko dei kan her i Mexico, saa er det aa lage koe. Den som kom foerst, skal sjoelvsagt faa kome paa bussen foerst. Eg er tilhengjar av slikt. Saa faer vi avgarde gjennom tunellen. Av paa "Lilas", spaserar opp ein liten bakke forbi ei fin blanding av seljarar. Her kan eg faa det eg maatte trenge; alt fraa blomar til taco, pornofilmar til sigarettar og haarpynt til ferskpressa jus. Siste buss seier "San Fernando/Vista Hermosa". Eg bur i sistnemnde. Paa denne strekninga er det nesten aldri trafikk, og vips saa er eg utanfor porten min. Det einaste som kan vere eit problem er at paa bussane i Mexico er det som regel berre éin stoppknapp, og den er heilt bakerst ved utgangen. Saa naar eg staar halvvegs skvisa midt i midtgangen er alltid spoersmaalet om eg skal preove aa manoevrere meg framover og seie i fraa til sjaafoeren at eg skal av om litt, eller presse meg baketter og finne stoppknappen. Det eine eller det andre krev som regel like mykje arbeid og "perdoname'ar", og drivkvit som eg er skjoenar folk raskt at ho her er ein amatoer paa meksikansk offentleg transport. Eg, derimot, synest at alt gaar rett saa fint, og troeystar meg med at paa denne maaten slepp eg unna kor vel spanande eller skremjande det er aa maatte koeyre ein bil her i denne lett overtrafikerte byen.

Mi familia mexicana

2008-02-07T02:07:00.000+01:00

Eg har fått ein ny familie. Meir korrekt formulert ville vel vere endå ein familie, sidan eg ikkje føler at noko blir erstatta. Denne gongen ein meksikansk sådan. Dette er slett ikkje verst, heller ganske svært, vil eg påstå. Frå første stund var eg dotter. Og samstundes hadde eg fått ei mor. Ein treng det i Mexico by. Mi mamá heiter Yelda, og er ei flott dame i 60-åra, full av energi og humor. Ho står opp kvar morgon og lagar frukost til borna sine, og ønskjer dei ein god dag. Når vi kjem att er ho klar med middagen. Skikkeleg god meksikansk mat! Quieres una tortilla? Ho snakkar berre spansk. Slett ikkje av di ho ikkje kan engelsk, men av andre årsakar. ”Español, por favor! Helga skal lære spansk!” seier ho og ser skarpt på den som måtte bli freista til å snike inn engelske setningar. Dette gjeld for det meste José, som er ein av mine meksikanske brør. Han studerar i Mexico by, men er opprinneleg frå Tampico, ein by litt lenger nord i landet. Han studerer jus, og ler godt og mykje, slik at haka går opp og ned. Den andre som naturleg nok lett vekslar mellom spansk og engelsk, er Dan: min amerikanske bror. Han er 20 år, frå St. Louis, Missouri, med mange tankar om livet og sånn. Dan spøkar mykje, og likar å løfte vekter. Men med måte. Han studerer økonomi, og likar nattelivet. Til hans store fortviling har han fått søstre i Mexico som ikkje bryr seg noko særleg om kva som skjer på millionbyens mange utestadar på kveldstid. Når det kriblar i Dan sine armar og bein etter å utforske byen etter klokka 21, er Ana og Helga klar for pysjen. Ana er opprinneleg russisk, men har budd i Australia sidan ho var 17 år. Ana er ei av søstrene mine dette semesteret. Ho snakkar meir enn heile familien til saman, og deler alt som fell ho inn, ofte medan ho drikk te. Vi får høyre anten vi vil eller ikkje, noko som hyppig fører til komiske diskusjonar, og i nokre tilfelle pinlege situasjonar. Ana og Dan har allereie hatt heftige debattar som trekkjer ut til det keisamlege. Yelda har også tre born som ho faktisk har fødd og fostra opp sjølv. Tradisjonelt bur ein i Mexico heime med mor og far til ein giftar seg, og alder er irrelevant for om ein burde forlate redet. To av desse bur såleis heime med oss. Christina er eldstejenta på 31 år. Ho er uvanleg livlig og er med på alt! Til dømes å få elektrisk støyt for å støtte ein señor sitt levebrød. Ho er den som skravlar i kapp med Ana, og ler mykje! Samstundes er ho svært omtenksam, slik som mor si, og vil alle det beste. Paula er 28, og studerar diplomati i Sverige. Ho har eg difor ikkje møtt, men berre sett på bilete. Men ho kan visst spele piano. Arturo er 26 år og ingeniør. Eg og Ana deler bad med han, og sidan eg har senga mi inntil veggen som skiljer soverommet frå badet, er det vanlegvis Arturo som vekkjer meg. Det er heilt i orden. Han er ein høfleg mann som smiler og arbeidar mykje. Faktisk så arbeidar desse to, Christina og Arturo, så mykje at vi eigentleg berre ser dei i helgene. Arturo går på jobb før vi andre har drege oss ut av sengene, og begge to kjem att seint på kvelden. Men når laurdagen kjem er det andre bollar. Då går praten livleg og kjapt med alle samla kring frukostbordet, slik ein ordentleg familie gjer det.

Cristina, Yelda og eg

Cristina

Eg og Ana

Dan: "What's up gang?"

Eg har diverre ikkje bilete av José og Arturo, men kanskje dukkar dei opp ved eit seinare høve.

Eit tak...

2008-02-05T20:23:00.000+01:00

Nokre har hus, andre bur i leiligheiter. Nokre har store hus med plass til mange fleire personar enn dei som bur der. Andre igjen har smaa hus, men likevel plass til ein horve med folk. Nokre har akkurat passe store hus med akkurat passe mange folk. Saa er det nokon som ikkje har hus.

I Tabasco, ein nydeleg groen stat soeraust i Mexico var det i oktober og november flaum. Resultatet: Fleire hundre familiar stod braatt utan tak over hovudet. Dei fleste av desse familiane var menneske som i utgangspunktet var mest saarbare for naturkreftene, og med minst ressursar til aa handtere foelgjene. I tillegg til sjoelve dei fysiske oeydeleggjingane paa hus og vegar, kom dei sanitaere konsekvensane med forureina vatn, og auka risiko for sjukdommar som til doemes malaria og denguefeber.

No er det turt i Tabasco. Eller det er vel i overdriving, for det regnar mykje i den tropiske staten. Men vatnet og flaumen trugar ikkje lenger. Foerre veke drog eg saman med 450 studentar fraa ulike stadar i Mexico til Tabasco for aa byggje hus! Ja, eg kan grave, ja, eg kan handtere eit maalband, ja, eg kan hamre, og ja eg kan skru.

Un Techo para mi Pais - Eit tak for landet mitt- er ein organisasjon basert paa frivilligheit som vart starta i Chile i 1997. Sidan har organisasjonen vakse og faatt feste i andre land i Latinamerika, ogsaa i Mexico. Maalet er aa gi ei hjelpande hand i omraade der naturkatastrofer som orkanar, jordskjelv og flaumar oppstaar, men ogsaa i svaert fattige omraade med daarlege butilhoeve.

Saa eg moette opp med bag'en min, laant sovepose og nyinnkjoept liggjeunderlag for born ( det einaste eg kunne finne). Klar for ei veke som snekkar. I ein chiquito landsby var vi 50 friviljuge delt i 10 lag, som kvar sette opp to hus saman med familiane som skulle bu i dei. Skal seie eg fekk bruk for svingteknikken med hammaren som han far har laert meg! Som norsk jente maatte eg i tillegg bevise meg sjoelv for aa faa kome fram i og arbeide blant staute meksikanske "hombres". Men etter litt mas om aa faa bruke spada, hammaren, og klatre paa taket vakna baade Luis, Gerardo go Isacc og fann ut at historier om sterke norske vikingar ikkje er tull. Stoerre enn nytta eg gjorde for meg medan eg var der, var noke likevevel kulturopplevinga eg fekk. Nydeleg natur, flotte menneske, MYKJE spanske glosar, nokre nyttige og nokre kraftsalver, sol og regn, svette og skit, leik og tradisjon. For kva er vel meir ei kulturoppleving enn etter ein dag med spikring og loefting i hytt og gever, aa faa setje seg til bords saman med Brigida og familien hennar, og ete kylling og boener, ris, tunfisksalat, tortillas og salsa, medan hoener klukkar og stryk deg om foetene der dei leitar etter maiskorn paa jordgolvet, og Luisa Fernanda paa seks maanader blir dyssa til svevn i hengekoeya? Annleis? Ja. Minnerikt? Heilt klart. Relasjonsskapande? Ingen tvil.

Gong paa gong faar eg erfare kor heldig eg er som faar vere med paa saa mykje. Moete menneske med andre bakgrunnar og andre maatar aa leve paa, og som deler sitt med meg.

Det beste eg har gjort i Mexico hittil (og salsaklasser ligg paa ein klar andreplass)!

Bienvenida a México!

2008-01-07T04:20:00.000+01:00

Tid for skriving. Eg er i Mexico. Byen. Her har eg vore no i fem dagar. Altså, for under ei veke sidan sat eg i Sandnes og spelte ticket to ride eller domino frå Madagaskar. No er eg ein heilt annan stad. Langt vekke frå både Sandnes og Noreg. Det er spanande. På flyet hit var det litt i overkant spanande. Mutters åleine på veg til ukjent farvatn og ukjent språk, ikkje minst. På flyplassen vart eg møtt av to smilande meksikanarar med eit forseggjort skilt med namnet mitt på. Då var alt greit. Heilt topp!

No sit eg på mi meksikanske seng i mitt meksikanske hus og har nett ete middag med mi meksikanse mor, mi australske søster og min amerikanske bror. Det er ikkje berre spanande, men også ganske rart. Men det er kjekt, og trygt. Stemninga og atmosfæra i huset er herleg avslappa og venleg. I morgon byrjar skulen for alvor med undervisning, og eg skal ha min første time med spansk. Det kan ikkje bli anna enn bra, teke i betraktning at eg byrjar å sjå meg lei på å ikkje skjøne eit kvekk av det som blir sagt. No skal det smålåte nemnast at eg plukkar opp eit ord her og eit ord der kvar dag, så heilt vekkreist er eg no ikkje, og litt meir skal eg nok lære.

I dag var vi på marknad og museum. Det var livleg og artig. Eit par bilete nedanfor.

For alle som lurer, så har eg det svært bra, og meir detaljerte oppdateringar skal kome med jamne mellomrom. Pluss at eg har skaffa meg skype! For alle som vil ta ein prat når tidssonane legg det til rette slik; last ned skype og legg meg til som ven: brukarnamnet er helgaurke.

Hasta luego!

Flat mage, sterk rygg!

2007-05-08T11:44:00.000+02:00

Måndag 7. mai. Bergen er tilbake til normalen med 7 grader og 25 mm nedbør og alt som det inneber av gore tex, støvlar, regntrekk, paraply, oljehyre og sydvest. Best å vere på den sikre sida. Eksamenstida har slege meg for fullt og timane trekkjer ut på u.pihls fulle og lite gjennomtrekte lesesalar.

Eg skundar meg heim i bergensbunaden i 19-tida. Som den etterkvart erfarne bergensstudenten eg er blitt kjem eg turrskodd innom døra. Ingen heime. Klara hadde kome med forslag om ein joggetur i kvellinga. Tja…Eg er ikkje lenger så sikker då tromminga på tak og vindauger overdøyvar det meste av annan lyd på loftet, og faren for å drukne i ein søylepytt slett ikkje er utenkjeleg lita akkurat no. Ein times tid seinare kjem Klara lett brasande inn døra, med hua på snei, men rett nok utan regnbukse (det passar seg ikkje på jus’en). ”Eg trur eg droppar den joggeturen”. Men ho skal lage pølsebrød og så gå på SIB og trene medan deigen hevar. ”God ide”, seier eg, og let ho styre på med bakebollar, mjøl og litermål. Endå ei lita stund går, og så høyrer vi Anette som kjem springande opp trappa. Klara gir uttrykk for at SIB kanskje får vente til ein annan (turrare) dag. Men alle er tydeleg i form i dag, med opplagra leseenergi som berre skrik etter å bli sparka ut. Men akk ja. Hindra av veret. I vår stadig meir opphissa diskusjon om kor fortærande det er å bli sitjande inne på grunn av alt regnet som strøymer ned frå morgon til kveld, at det aldri fins ein mellomting mellom sol og ausande regn i denne byen, og at på Stord så var det visst ”litt lettare ver” i dag, og at det berre viser kor utruleg innestengt Bergen er, - midt i alt dette utviklast det tankar og idear. Skulle vi ikkje teke ei treningsøkt her heime? Litt etter litt kjem vi alle på gli. Anette set opp si lure mine, snur på hælen og marsjerer slik berre ho kan bestemt inn på rommet medan ho svært innbydande seier at vi kan ta ei økt saman med dvd’en hennar, ”Flat mage, sterk rygg”. Vi to andre trur eigentleg at vi har høyrt feil, men ut att kjem ho med vidunderet. I ein fei blir pølsebrøddeiga smelt i hop og sett til heving, eg har hoppa i joggebuksa og stovegolvet er reinska for bord, sofa og andre plasskonsumerande element, dvd’en er i maskina, og parketten dekkja av ymse tepper frå NSB og IKEA, for ikkje å nemne Anette si proffe blå NORDIC treningsmatte. Vi er klare.

Dvd’en har alle slags finesser, men det bryr vi oss ikkje om. Vi hoppar glatt over både filosofien og ”test deg selv”, og går rett til kjerna – treningsøvingane. Oppvarminga byrjar med pust og bøy, fram og bak, side til side. Musikken strøymer ut, åtte enkle, 4 doble. Korleis var det med den takta, Klara? Blokk etter blokk svirrar forbi med obligatorisk fotosessions innimellom strekk og bøy. Brått er vi på blokk tre med ryggøvingar opp og ned. Rett i ryggen, navlen mot ryggrada, venstre arm fram og høgre fot bak, pust, nakken MÅ vere ei forlenging av ryggrada. Sett vekk i frå eit aldri så lite underskot på plass er dette ypperleg. Berre eg strekkjer arma mi litt på skrå ned, og foten litt bøygd der, så kan vi alle utfalde oss. Dama masar: ”Fram med nedre bekken”. Vi kjem fram til at vi veit ikkje nøyaktig kvar det nedre bekken er, så vi fokuserer heller på det med nakken og let bekkenet segle sin eigen sjø. Jauda, dette går på skinner! Eit utal av øvingar. Resultatet skal jo vitterleg bli flat mage og sterk rygg! Mageøvingane står for tur. Korleis står det til med abdominal ett eller anna? Alle tre ned på alle fire. Tærne i golvet og løft knea frå bakken og hold. Det byrjar å ta litt i magen no ja. Kameraet står på sjølvutløysar og pip så det held. Klara jamrar og Anette skrattar, dama på dvd’en opplyser om ti resterande sekund i den i augenblinken uuthaldelege stillinga. Med blitsen i auga og riving i magen er dei ti sekunda som ei og ei halv æve å rekne. Men vi held ut. Vi er rett og slett LAGA for styrketrening! Blokk fire og fem er unnagjort. Var dette alt? LETT! Berre uttøyinga står att. Skreddarstilling og hovudet bøygd til sida, så ned og kik inn i armhola. Den fysiske underhaldinga er over for i dag. Pølsebrøddeigen ventar på utbaking. Eg og Anette ser med begeistring på dei ferske bileta av oss sjølve i aksjon medan Klara diskar opp med litt godis – rosiner og mandlar – ein klar favoritt på loftet i Kalfarveien 10. Det skapar diskusjon kring kva som eigentleg er sunnast – rosiner eller mandlar? Rosiner er jo druer. Frukt! Tilset dei noko i rosinlageprosessen, då? Kva med druesukkeret? Men frykt ikkje! Vi har ei blekke med detaljerte skildringar og utgreiingar av alle tenkjelege frukter og grønsaker hengjande på korketavla. Men kva er dette? Ingen notat om druer?!

Uganda mukwano guange

2007-04-23T17:59:00.000+02:00

Nokre har kanskje fått med seg at eg har vore ein tur utom stovedøra. Andre gjekk det kanskje hus forbi. I alle høve så er eg no attende. Simi og eg hadde ein utruleg flott tur til Uganda. To år er gått sidan sist vi var der, og vi var spente på korleis saker og ting var no. Eg skal ikkje leggje ut i det vide og det breie om alt det kjekke vi opplevde, for det er sannsynlegvis mest kjekt for oss. Det var på ein måte som ein miniminiversjon av Act Now-opphaldet vårt, berre at det sjølvsagt var heilt annleis. Vi fekk i alle fall vitja mesteparten av arbeidsplassane våre, og kom oss litt ut på landsbygda. Det beste var nok å møte att mange av dei venane vi fekk medan vi var der. Det var utruleg kjekt! Det eg derimot vil seie, er at Uganda er eit fantastisk land. Folk der er så utruleg imøtekomande, hjelpsame, gjestfrie og interesserte. Det høyrest nok ut som ein typisk klisje, men det får heller vere. Å kome ned att minte meg på ny om kor godt eg treivst då eg var der, og alt på grunn av menneska. Det handlar om kva som er viktig i livet. Gang på gang får eg det bekrefta: Relasjonen til andre menneske. Å kunne vere saman og ta del i kvarandre sine liv. Det å bli teke så godt i mot viser at vi blei sett pris på medan vi var der, og ved å dra tilbake viste vi at vi sette pris på dei vi møtte for to år sidan. Venskap. Eg veit mest ikkje om noko betre, eg.

Eg og Simi. Opp ned.

Kven er rampen?

2007-03-26T16:31:00.000+02:00

Nokre har det travelt og har mest ikkje tid til å tenkje på andre. Nokre har det ikkje så travelt, og kan gjerne tenkje på andre, men er ikkje utspekulerte. Andre igjen har det langt i frå travelt, og har god tid til å tenkje på andre, og er full av små trollske påfunn som dei kan utvikle medan dei tenkjer på desse andre. Det er mi oppfatting at eg er blitt eit offer for ein slik ein.

For nokre veker sidan ana eg fred og ingen fare då eg morgonblid og opplagd traska inn på skulen for å sjekke mailen. Det er første post på programmet kvar morgon. Det som møtte meg var ein e-post frå blablabla@bestilling.no. Jaja, tenkte eg, og opna. "Vi har mottatt din bestilling på årsabonnement på "Jakt", kr 490." Med fullt namn, adresse og telefonnummer. "Svarte", tenkte eg, "kva er dette no då?" Eg svara høfleg at det måtte ha hendt ein feil, og at eg nok diverre for dei ikkje hadde tinga eit årsabonnement hjå dei. Vel tilbake til innboksen vart eg møtt med ny melding frå blablabla. Denne gongen hadde dei motteke mi bestilling på toårsabonnement på noko så treffande som "Gassmagasinet". Eg kjende at dette var litt irriterande, og skreiv for tryggleiksskuld ein litt amper mail om at systemet til blablabla hadde hol. Det hjelpte lite der og då, då eg allereie hadde fått eindå ein mail. "Vi over 60" var tinga og på veg. ARGH! Eg trur eg såg raudt, men latteren tok meg då den fjerde mailen kom. For siste gong skreiv eg og ba dei venligst kansellere alle bestillingane. Nok tull for ein dag. Trudde eg.

Då eg kom heim for dagen og henta posten hadde eg fått brev. Hurra! Ikkje at det var så umåteleg interessant. Det var ein stor konvolutt frå NKI Fjernundervisning som takka for mi henvending og vona at eg fann noko som passa for min livssituasjon i studiekatalogen deira. Jaha. Eg hadde langt i frå henvendt meg til dei. Eg går på skule!

Men det stansa ikkje der. Nokre dagar seinare oppdaga eg eit ubesvara anrop på telefonen min. Eg ringde mobilsvar og der var det ei dame som spurte om eg ikkje kunne ringe tilbake. Det gjaldt innmeldinga mi i Bonde- og småbrukarlaget! Herlighet! Himmel og hav! Det heile vart for komisk for meg. Etter dette vart det roleg. Ingen fleire medlemskap eller abonnement. Men her førre veke då eg hadde min reglemessige prat med pappa på telefonen, sa han at "Foresten, det har kome ei avis til deg ei stund". Eg som hadde gløymt alt det andre styret skjønte ikkje kva for avis det kunne vere. Jau, det var "Eidsvåg og Ullensaker Blad". Mamma hadde sjølvsagt allereie ringt og sagt at ho ikkje ville ha det, så det skulle nok vere i orden, men dette ville jo ingen ende ta! Toppen på kransekaka kom på torsdag. Då fekk eg ein faktura i posten frå bot.as. Eg var no innmeldt med både månadsavgift for fartsbot og månadsavgift for parkeringsbot. Det var jo verkeleg noko for meg som er kjend for å råne rundt i Bergen i vill fart og parkere på alle andre stadar enn der ein skal parkere.

Det er med ein viss risiko eg skriv denne bloggen. Andre kan raskt synes at dette må vere den ultimate rampestreken der ein sit på skulen og keiar seg framføre datamaskina, og utsetje andre for same fanteriet.

Nei, nokon driv gjøn med meg, og eg ventar i spaning på kva morgondagen vil bringe...

Oppe og går

2007-03-22T13:07:00.000+01:00

Medan eg har vore i ei omfattande bloggedvale har det hendt saker og ting i bloggeverda. Mellom anna har eg observert det nye fenomenet "bloggetikken". Eg er no blitt "tikka", og det TO gonger. Dette kan kanskje vere eit resultat av at det har vore regelrett daudt på bloggen min sidan tidleg januar. Vidare er det ein moglegheit for at eg måtte bli "tikka" for at eg skulle vakne frå kviletida.

Har eg forstått dette rett så skal eg no liste opp seks punkt som inneheld noko rart om meg sjølv som få eller ingen veit eller noko som ikkje er så rart. Så skal eg skrive reglane for denne festlege leiken på bloggen min. SÅ skal eg gi "tikken", eller "sisten" som eg er oppseda til å kalle det, vidare til seks personar ved å vitje bloggen deira og seie "du har 'tikken' evt 'sisten' " og at dei kan lese reglane på bloggen min!

Så då kjem lista mi.

1. Når eg var lita ville eg bli ferjemann når eg vart stor. Eit resultat av å vekse opp på Sunnmøre med daglege møter med ferjer og ferjemenn. Var det kanskje også ein umedviten likestillingskamp?

2. Eg har knappefobi. JA, det er ein EKTE fobi! Eg har freista å finne han på nettet, men då kjem det opp folk som har fobi mot knappar på maskiner og fjernkontrollar og så bortover. Men det gjeld ikkje for meg. Eg har fobi mot knappar på klede. Særleg dei som er litt små.

Til opplysning så sit eg no med frysningar opp og ned i heile kroppen av berre tanken på å måtte ta i knappar. Og det at eg faktisk har måtta skrive ordet "knapp" så mange gonger er ikkje noko eg er heilt komfortabel med.

3. Ein gong (også når eg var lita) vart eg litt irritert på mamma, så eg slo ho i hovudet med ei skei. Ho tok til å gråte.

4. Eg kan ikkje fordra å kaste plastposar, og prøvar å spare på dei så lenge som mogleg. Eg skyljer difor brødposane med jamne mellomrom og tørkar dei så godt eg kan i skul. Klara har berre "merka" meg eit par gonger.

5. Opp til fjerde klasse hadde eg fri kvar onsdag. Ein periode var eg saman med ei venninne denne dagen. Ein gong då vi var heime hjå meg fann vi ut at vi skulle lage vaflar. Vi sette i gong med ei mangedobla oppskrift og steikte vafler heile dagen. Så vart eg litt usikker på om eg faktisk hadde lov til dette. Du veit, vaffeljarn er jo elektriske og varme og farlege. Så vi tok alle vaflene og "gøymde" dei under ein kjøkenstol i ein krok. Eg er redd vafleeimen som oppstod etter timar med steiking avslørte oss likevel.

6. Når eg var lita nekta eg å gå i andre bukser enn joggebukser. Fram til femte klasse (i dag sjette) hadde eg rett og slett berre joggebukser. Når eg vart invitert i selskap tok eg fram den fine kvite....

Eg "tikkar" Karoline, Sverre, Hanna, Anders, Marta og Lene!

Tiddelibom!

2007-01-23T16:02:00.000+01:00

Dette var det eg såg i går då eg kika ut glaset:

Syltetyet krev sin plass

2006-12-11T09:39:00.000+01:00

Eg rydda litt i kjøleskåpet mitt i helga. Eg fann dette og svært lite anna:

Peparkaker, julemenn og festlegheiter

2006-12-04T09:29:00.000+01:00

Helga har vore prega av at desember har meldt sitt kome. Juleditt og juledatt har sjølvsagt vore kring oss på alle kantar ei god stund no, men ikkje før desember er her, kan eg ta alt dette julelege maset på alvor. SÅ: Fredag første desember var det klart for innviing av adventstida i kollektivet. Dette har vore nøye planlagd i lengre tider, og har vore ei trøyst i dryge dagar med kollektivgodtestreiken vår. Men no er den symbolsk avslutta med julekakebaking! Julestake til 49 kr på Clas Olson står no i vindauget, og lilla ljos og julehymnar pregar loftet i Kalfarveien 10. Anette heiv seg rundt og laga julemanndeig på torsdag kveld, medan Klara stod opp i gryotta på fredag (de kan tenkje dykk kor tidleg det er, med tanke på tema for førre blogg) for å smelle i hop den svært så berykta TV 2-oppskrifta på peparkaker før ho gjekk på skulen. Kvalifiserar det til kone-emner, eller? Non-stop, seigemenn, Rune og Sverre var på plass, og vi hadde det rett så kjekt! Vi laga sjølvsagt også eit feiande flott peparkakehus (bilete vil dukke opp). Vi baka og pynta og bygde til langt på natt. Dersom du har lyst på peparkaker eller julemenn til ettermiddagskaffien så veit du kvar du skal gå. Resultatet blei nydeleg på alle måtar. Ferske peparkaker med glasur og nonstop gjekk ned på høgkant. Eg blei kvalm, men det gjorde ikkje noko.

Klara full i ovundring

Laurdag var det duka for KRIK sitt årlege juleball, og 130 festkledde unge damer og herrar møtte opp i Åsane kyrkje. Der fekk vi god mat, sprek underhalding, og hadde det kjekt i lag! Eit par timar med sving var ein sjølvsagt post! Ein herleg start på ventetida!

Hanne og eg

Som dette biletet syner, så er det ikkje berre eg som likar sving, for dei som trudde det.

Eg og Sverre, svært nøgde med kor godt vi matcha!

Stå opp!

2006-11-21T15:11:00.000+01:00

I dag tidleg ringde som vanleg vekkjerklokka ti på sju. Eg har hatt det for vane å slumre EIN gong, og deretter stå opp. I det siste har eg bete meg i merke at slumringa har utarta til både to og tre repetisjonar, noko som resulterer i at eg ikkje er ute av senga før kvart over sju, nærare halv åtte. Eg ser dette som på kanten til uheldig, men sidan eg korkje har eksamen eller andre nære stressmoment før jul har eg tenkt med meg sjølv at eg kan tillate meg litt slingringsmonn. Andre har imidlertid tenkt annleis. I dag hende det nemleg igjen. Kanskje hakket verre enn tidlegare. Eg slumra som vanleg ein gong, men denne gongen gjorde eg den feilen å skru AV alarmen. Eg er berre eit menneske og som naturleg er når det enno er svart som natta ute, fell eg attende i svevn. Eg bråvakna av ein bankelyd. Etter at eg fekk summa meg litt skjøna eg at det stod nokon å banka på døra mi. Eg spratt opp av senga, sjangla bort og opna døra. Der stod Anette og Klara og lurte på kvifor eg ikkje hadde stått opp enno. Klokka var då verkeleg halv åtte!

Blogg til besvær, og "besvær" er sikkert ikkje eit nynorsk ord.

2006-11-01T10:36:00.000+01:00

Eg må ofte minne mine næraste på å lese bloggen min. Dette er sjølvsagt ikkje ønskjeleg, men heller ei smerteleg sanning. Når eg av og til snakkar med til dømes pappa, og han spør om eg har noko nytt å fortelje, så spør eg gjerne tilbake om han har lese på bloggen min i det siste. "Nei, veit du, eg har ikkje det. Eg har prøvd, men eg har gløymt adressa." Eg synest sjølvsagt ikkje dette er ei tilstrekkjeleg unnskulding sidan det i dagens mobile samfunn ikkje skulle vere noko problem å sende ein sms til dottera si for å klare opp i eventuelle uvisser om adressa. For pappa kan skrive sms. Han kan også bruke ei datamaskin. Eg er tolmodig og dikterer adressa for hundreogørtande gong. Ja, no skal han gå inn og lese.

Eg tok meg ein tur heim til Sykkylven for eit par veker sidan. Det var utruleg kjekt, og litt vemodig av di det nok var siste gong eg la meg, vakna, åt og anda i barndomsheimen. Eg tilbrakte store delar av tida blant pappkasser og anna skrot på rommet mitt. Det er fantastisk at det går an å samle seg opp så mykje unyttig i laupet av 20 år. I tillegg nytta eg meg av å hjelpe pappa inn på bloggen min. Eg går no over til PRESENS. Dette er heilt medvite, og ikkje ein typisk feil gjort av ungdomskuleelevar. Eg nyttar presens av di det gjer det heile meir røyndomsnært. Eg skriv inn adressa på datamaskina. Der kjem det opp alle moglege fantasifulle variantar av bloggadresser som tidlegare har vore prøvd, og eg skjønar i alle høve at det er blitt gjort reelle forsøk på å finne meg! SÅ: pappa har litt å ta igjen av lesing på sida og byrjar med Sykkylvsbesøket. Og no kjem konsekvensane av å ha ein norsklærar til far. Eg sjølv set mi ære i å skrive rett nynorsk, og kan ikkje utstå skrivefeil. Mitt fremste mål er likevel at folk som les bloggen skal få med seg innhaldet, og ikkje hengje seg opp i mindre grammatiske feilsteg. Pappa set i gong og les. Det er stille ei stund og så: "Men Helga, då". Å-å...Flashback til dagar som skuleelev, og pappa som les over stilane eg har skrive. Han siterer og rettar: "Tom mage er ikkje bra for nokon aktivitet, ikkje aktivitetar"(For spesielt interesserte - les bloggen "Var Sykkylven her?") Ja, pappa. Han les vidare. Ikkje meir enn eit avsnitt seinare får eg endå eit skår i norskdugleiken min. "....det nydelege kaffiserviset han blei servert? Her må du ha ein preposisjon! Til dømes kaffiserviset han blei servert av. Han åt vel ikkje serviset?" Nei, pappa, han åt sjølvsagt ikkje serviset!! Eg er på kanten til å gjengjelde sarkasmen, men bit meg heller i leppa. Ikkje meir enn ei setning etter kjem neste feil, og nynorsksjølvtilliten min har sunke til negativ. "Møtest, Helga". Kva?! No rotar han. Men nei, eg må gi meg - som så mange gonger før. "Å møtast i infinitiv, men her er det presens og då blir det møtest." Sjølvsagt. Eg har no overgitt meg og er innstilt på å bruke resten av kvelden på RETTING av bloggen. Eg har til og med oppdaga ein grammatisk feil sjølv og ventar berre på at visse andre også skal gjere meg merksam på han. Men nei, lærarmøtet er over for denne gong. Heretter er pappa overlatt til seg sjølv for å finne bloggen min.

Unyttig informasjon

2006-10-16T10:56:00.000+02:00

Ja, litt forseinka kjem det no ei lenge etterspurt oppdatering. Eg innser etterkvart at bloggane mine er relativt ettertrakta. Denne blir kort. Eg kan meddele for dei som av ein eller annan uforståeleg grunn ikkje trudde at genseren som eg dreiv å strikka på i september ikkje skulle passe, no for ei god stund sidan vart ferdig og er teken i flittig bruk. Når eg får eit bilete av vidunderverket på, skal eg leggje det ut som prov.

Elles så trudde eg at eg skulle få ein svipptur innom Sykkylven til helga, men det ser dårleg ut. Eg arbeidar iherdig med saken, så vi får sjå. Eg må innrømme at det hadde vore herleg med eit par dagar i heimbygda. Kanskje for siste gong i huset mitt? Eg likar å sjå på det som mitt.

På laurdag var eg på KRIK fotballcup. Der hadde eg ansvaret for den prestisjefylte triksekonkuransen! Det var heller laber oppslutning, men eg fekk huka tak i fem-seks lovande spelarar som gjorde sitt aller beste, med varierande resultat. Vinnaren imponerte med heile 510 triksingar(?). Er litt usikker på eininga her... I alle høve: sidan det var lite å gjere på trikseposten min nytta eg meg av sjansen til å vere med på andre aktivitetar. Av dei var bruskasseklatringa favoritten. Jada, det er meg på toppen der! Det var innmari tule altså. Og kjekt å flyge nedatt i tauet når kassene ramla. Anbefalast.

I går grilla eg pølser på bål. Meir spesifikt, kylling- og kalkunpølser. Eg var kanskje litt i tvil om det var så lurt å kjøpe dei i staden for den vanlege sorten, men sterke meiningar med erfaring fekk overtyda meg. Og eg må ærleg innrømme at dei var uventa gode. Først kjende eg eigentleg ikkje nokon skilnad, men ettersom inntaket auka, vart dei betre og betre. Eg har dermed utvida horisonten litt, og er tilfreds med det.

Kven bryr seg om veret?

2006-09-15T14:02:00.000+02:00

Dagen i går var den tredje varmaste dagen i Bergen i år. Varmerekordar vart slegne i hytt og pine. Folk svetta i kapp, sjeleglade for ein liten ekstrasommar. Torsdagsmiddagen vart på terassen med grilling. Kan det bli betre? Jau, det skal eg seie deg. Det som verkeleg gjorde dagen for meg var o herlege Scotsman med sving! Dei som følgjer med på bloggen veit at eg har fått ein kjærleik for denne danseforma. Ein svært etterlengta aktivitet som har hatt pause i lange somarmånader. Endeleg var vi attende på golvet med sprett og iver i beina. KRIK'arar inntok på ny utestaden, og det er ikkje tvil om kven som laga livet. For ei fantastisk sysle det er å få danse litt.

Var Sykkylven her?

2006-09-13T15:39:00.000+02:00

Denne siste helga var eg så heldig å få vere saman med gamle kjente frå heimbygda! Dei kom som parler på ei snor flygande frå Trondheim for å ha seg ein storbyferie i Bergen. I vilkårleg rekkjefølgje: Per Magne, Martin, Steffen, Trond og Dag Erik. Torsdag var dei på plass og klare for festlegheiter....eg er kanskje ikkje den mest eigna utelivsguiden for Bergen, men andre kunne ta seg av det. Folk har ein merkeleg tendens til å finne fram likevel. Torsdag kveld starta med eit Sykkjylvstreff av dei sjeldne. Ikkje nok med at fem stramme karar kom langvegs i frå, men det såg ut til at kvar ein einaste sykkylvsfant i Bergen og omegn leita seg fram til Garage denne kvelden. Og det var sjølvsagt ikkje utan grunn. Dei lovande rockerane i bandet Incognito (tilgje meg dersom stavinga skulle vere galen) hadde nemleg konsert nettopp der. Kvifor skulle vi gå dit? Jau, du gissa det- dei er sjølvsagt frå heimbygda dei også! Rett "flenke" var dei. Etter noko gauling frå eit par jenteband kom vi oss derifrå og tok ein tur til Kvarteret, eller som Trond heller fann det for godt å kalle det: Kvadratet (med simulering av eit kvadrat med hendene. Spør meg ikkje kvifor). Eg tok "tidleg" kveld i to-tida, og labba heim.

Fredag regna det. Vi tok omsider mot til oss og gjekk å handla taco-ingrediensar. Tom mage er ikkje bra for nokon aktivitetar. Eit par vorspiel seinare spreidde sykkylvingane seg utover Bergen sentrum. Eg hadde mi fyrste vitjing på Pingvinen. Det høyrer med til historia at Stig, syskjenbornet til Steffen, er med å driv denne svært nette og behageleg staden. Dag Erik tinga seg kaffi og konjakk og var overmåteleg begeistra for det nydelege kaffiserviset han blei servert (eg er på ingen måte usamd).

Laurdag hadde vi den obligatoriske turen i byen. Møtast på den blå steinen, kike litt i butikkar, ete litt mat (for dei som følte at forma tillet det). Av ein eller annan grunn endar eg alltid opp på Godt Brød når eg har besøk. Ikkje noko gale i det for så vidt. Det vart til og med is på Bryggen. Når eg ikkje fekk med meg nokon på Fløyen, så er is på Bryggen ei god, om ikkje fullverdig, erstatning. Det må vel vere sagt, at det ikkje var direkte uvilje til å ta turen til Fløyen. Det var vel heller måten å transportere seg sjølv dit, som skapte litt interessekonflikt. Nok om det. Laurdagskvelden var enno ung, og Dolly Dimple's vart ansvarleg for mat. Byen fekk vente. etter eit evigvarande vors kom vi oss til kveldens mål: Scotsman. Eg såg fram til sving, men den kilometerlange køa dempa forventningane mine. Og med rette; det var kjåkfullt, som pappa plar seie. Det tok seg likevel betrakteleg opp då Vegard Relling dukka opp! Fantastisk å sjå den karen igjen. Han var den same gamle, gode. Eg og Trond gjekk heim i 4-tida og åt grandiosa. Det var store skilnader i oppfattninga av kva som er ein grandiosa klar for eting. Det måtte ende med at eg heldt fram med å steike min del etter at Trond tok ut sin del. "Ein grandiosa skal ikkje steikast, han skal varmast!", sitat Trond. Han ville helst sjå konturane til dei små ostebitane. Eg er komen fram til at desse skilnadane anten er kulturelt betinga (alle eg har møtt som meiner at ein grandiosa skal "varmast" bur i Trondheim), eller kjønnsbetinga (alle eg har møtt som meiner at ein grandiosa skal "varmast" er gutar) . Det kan eventuelt vere ei multifaktoriell årsaksforklaring som kombinerar dei to.

Sundag vart ein likandes dag då eg fekk gjennomslag for ein runde med Fantasi! Steffen, Trond og eg. Alle mot alle. Dei likte det, dei og. Det som er viktig å ta med er at eg vann. Elles var helga også prega av nokre gode diskusjonar om alt frå ulike syn på alkohol til Noreg og medlemskap i EU. Dei som kjenner meg veit at eg elskar diskusjonar og samtalar der ein gjerne er litt ueinge. Å berike andre og seg sjølv med nye impulsar og meiningar trur eg er noko av det mest verdfulle ein kan vere med på. Det fekk eg denne helga. Sweet! I 4-tida vende dei nasen mot nordlege strøk. Eg sat attende trøytt som eg ikkje kan hugse at eg har vore (Silje fekk smerteleg? erfare det), men svært nøgd med ei lang helg med gode vener!

No irriterar eg meg over at bilete-funksjonen ikkje samarbeidar med meg, men fortvil ikkje; eg gir ikkje opp enno! Eg tek opp att kampen i morgon.

Pia

2006-08-29T13:35:00.000+02:00

No er det svært lenge sidan bloggen vart oppdatert, og det er på høg tid. Siste vekene har vore hektiske men kjekke her eg er attende i Bergen. Dumt at denne bloggen blir starten på det nye skuleåret, men tenkte eg ville fortelje til dei som ein hende gong les desse småskribleriane mine ei trist nyhende. Det er om Pia. Pia er hunden vår (som dei aller fleste veit sidan ho ikkje sjeldan er samtaleemne av di vi er så kry av ho). I går døydde ho. Ho vart sjuk i førre veke med laus mage og blod i avføringa. Ho fekk noko medisin mot det og kvikkna til att. Men sundag vart ho mykje verre, og måndag morgon gav ho opp på fanget til Eli på veg til lækjaren. Det er rart kor glad ein kan bli i ein hund, og eg greier ikkje heilt å tru at eg aldri får sjå ho att. Ho var så hengiven og kunne aldri leggje skjul på si begeistring for oss, noko som førte til uendeleg mange tisseflekkar på golvet. Trass den rampejenta ho er så trur eg ho nett no sprett frå sky til sky i hundehimmelen og har det glimrande!

Medpassasjer til bry

2006-06-06T11:21:00.000+02:00

I går hadde eg ei fascinerande oppleving då eg tok buss frå Stavanger til Bergen. Dette var siste etappe frå Lillesand, eg var rimeleg lei av å køyre bil og buss, og såg fram til ein rask og smertefri tur rett heim. Alt gjekk som smurt den første stunda; god plass i bussen, og eg kunne berre sitje og nyte det vakre lanskapet på vestlandet. Så hende det. Vi var nett komne til Bokn, og vidare til Susort (eller noko i den dur) etter å ha teke ferja frå Rennesøy. Bussen stogga ved eit einsamt busstopp, og ein ungdom kom på. Denne skulle vise seg å skape irritasjon.

Han sette seg på seta på den andre sida av midtgangen for meg. Alt i orden det, vi køyrde vidare. Så kjem det; han skulle sjølvsagt høyre på musikk. Alle går no rundt med musikk på øyra i desse dagar. Det er mest ikkje råd å få kontakt med våre medmenneske av di dei er fortapa i ei musikkverd. Ikkje noko gale i det, for så vidt, berre det ikkje går utover andre som eventuelt sit på buss og vil sove! Det er, etter mi oppfatting, poenget med høyretelefonar, at ein kan høyre på den musikken ein vil utan at andre treng å høyre han. Det poenget hadde tydlegvis ikkje min ven frå Tysvær teke. Eg (og andre medpassasjerar) blei offer for ein trancekonsert av dei få. Vi snakkar ikkje om ei så vidt høyrbar summing der ein tenkjer er at "oj, eg kan høyre at han spelar musikk, han burde skru ned litt, eller så kan det gå ut over høyrselen hans seinare i livet". Nei, her kunne eg setje i og syngje med dersom eg hadde hugen og dersom eg hadde kunna teksten på spetakkelet. Songane hadde for så vidt ikkje dei mest avanserte og djupe tekstane. Heller ikkje så mykje tekst, og sidan repertoiret var på kring ti songar, slapp vi å vere redde for at vi ikkje skulle få ein repetisjon eller tre, og hadde gode forutsetjinar for å lære oss lyrikken utanåt. Vi hadde kring fire timar att av reisa, og alt eg vona og ba - han gav ingen teikn på at han skulle av med det fyrste. Tvert om- han la seg til å sove! I medan skreik høyretelefonane ut remix'ar av Bryan Adams, og inkjeseiande lyrikkar kom på rad og rekkje. På fleire tidspunkt var eg på nippet til å lene meg over og spørje kva HAN oppfatta som meininga med høyretelefonar, men det hadde neppe nytta, av di han sikkert var tilnærma døv!Det var berre å innsjå det. Gjennom Tysvær, Sveio, Stord, Tysnes og heilt fram til ein etterlengta Bergen Bussterminal blei eg heilagt overtyda om at denne type musikk aldri vil gjere eit positivt inntrykk på meg, og at eg sjølv må kjøpe meg slikt elektronisk utstyr for å verne meg mot nye angrep av dette slaget.

Elles vil eg takke ein eldre herre som hadde med seg ei rhododendron-plante som åleine tok opp to busseter, og som gav meg assosiasjonar til lange, trange, svette, og ikkje minst bråkete bussturar i Uganda, der både dyr og menneske var med, og som til sist sette heile denne situasjonen med Tysværingen og "musikken" hans i eit litt større perspektiv.

Swing it!

2006-05-11T10:49:00.000+02:00

Eg er swingfrelst! Takka vere KRIK sitt fenomenale 50-talsparty har eg fått augene opp for den friske aktiviteten, swing! Laurdag hoppa over 100 KRIK'arar inn i 50-talsantrekka sine og troppa opp på Jukeboxparty for å, ja nettopp, svinge seg! Eg kan rett og slett ikkje erindre at eg har hatt det så kjekt ein laurdagskveld nokon gong! Eg skal ikkje leggje ut om kor fantastisk bra alt var, for det går berre ikkje an å skildre det med ord! Nok er det å seie at dansegolvet var fullt heilt ut i dei små timar, då vi måtte gi oss av di naboane ville sove, og at eg har hatt gongsperre sidan...

Bestemora mi

2006-04-26T12:36:00.000+02:00

Dette er bestemora mi. Ho heiter Petra Urke og er 83 år gamal.

Nøgd!

2006-04-21T12:46:00.000+02:00

Her kjem ein rask liten påskerapport! Den må vere rask av di eg har ein svært lovande andre del av ein fredag når det kjem til lesing. Heite, for ei elendig setning! Jaja, alle kan ikkje vere knakande. Eg les på noko så festleg som kvantitativ metode - analyse av ymse variablar på ulike nivå og av ulike klasser! t-test og p-verdi, kji-kvadrat og statistisk signifikans. Ja, det er ein fest, skjønar de. Og idag kjenner eg meg svært oppgåande på dette feltet, og det gjeld å utnytte det. Tilbake til saka. Påska var god. Tusen takk til spesielt mamma og pappa og Anna og Eli og Pia. Dei oppfylte krava for "god påske heime"-kategorien (må vere på nominalnivå) med glans! Mamma diska sjølvsagt opp med all slags nydeleg mat. Aller best var dei heimebaka brøda. Der kan ingen slå ho. Eg hadde til og med besøk av amerikanaren Logan! Ein flott fyr frå Wahpeton, North Dakota, ja, you betcha! Han vitja Sykkylven frå torsdag til sundag, og fekk med seg norsk påske. Det innebar mykje eting, og ein skitur på far sine skreddersydde sko (heiter det skreddersydd når ein snakkar om sko?), treski, bambusstavar og med appelsin og kvikk lunsj. Det var suksess!
Påska var suksess!

No er eg attende i Bergen, og det passar meg også utmerka! Tenk det, både her og der kan eg vere, og det er like framifrå alle stader! Her er det vår med krokkus stikkande opp. Sola varmar, om berre litt, så nok til at eg blir yr av glede!

Muslimkone?

2006-03-23T13:43:00.000+01:00

I natt drøymde eg at eg gifta meg med ein muslim frå Afrika og flytta dit.... Kva seier du til det, mamma? Eg kan leggje til at då eg kom ned til mitt nye heimland angra eg på heile giftarmålet, men då var det desverre for seint...

Måsemas

2006-03-21T14:54:00.000+01:00

I går var det ein måse som som fann det for godt å bæsje på hovudet mitt.

Hyttetur

2006-03-13T15:03:00.000+01:00

Denne helga har eg hatt det fantastisk kjekt! Kva har eg gjort? Eg har vore på hyttetur på Voss saman med ein herleg gjeng! Maria, Eli Synne, Lise, Lene, Thorstein, Magnus, Ariani, Leandro, Simon, Martha og eg. Vi reiste opp fredag ettermiddag med godt humør og høge forventingar. Det var vanvittig kaldt då vi kom fram til hytta. Vi fyrte i peisen som om det stod om livet, og snart var vi nokon lunde lunkne. Vatnet gav oss ei utfordring då springen var frosen, men den tok vi sjølvsagt på strak arm og henta vatn i brunnen. Vi hadde trass alt med oss to kenyanarar og elles hadde nok dei fleste vore med på vassutfordringar ein gong eller to før. Fredagsmiddagen vart jegergryte og ris - passande rett på fjellet. Eg stod for riskokinga, og tek sjølvkritikk, Maria. Men på hyttetur er det mykje som går igjennom - denne risen var intet unntak.

Laurdags morgon var det god og lang frukost. Det tek tid når elleve ivrige skal ut på ski. Det var rett nok ikkje alle som stilte. Av elleve stykker hadde seks ski. Av dei var to frå Kenya og to frå Brasil. Nordmennene var med andre ord slappe når det kom til det vi liksom er født med på beina. Men det blei teke kraftig att på akefronten. Etter kvart kom vi oss nemleg ut på garden og ut i løypa. Det var nydeleg ver - ikkje ei sky på himmelen og strålande sol. I samla tropp gjekk vi oppover, og tok det med knusande ro. Våre internasjonale vener imponerte stort med sine nyutvikla dugleikar i skikunsten.

Etter ei stund kom vi opp på ei sæter. Der slo vi oss ned og naut appelsiner frå First Price. Desse er verd å nemne av di dei var usannsynleg gode! (Eg skal kjøpe fleire idag) Medan nokre satt litt lenger på raua, var Simon, Martha og Ariani ute på marka og øvde iherdig på langrennsstilen. Så var det klart for litt leik. Vi aka på rompeakebrett og ein annan fantastisk akereiskap som eg ikkje veit opphavet til. Det blei stafett i snøen og paralympics i snøenglar (ikkje heilt sikker på kvifor det var parlympics). Men det var i alle høve suksess. Snødukking høyrer også med der det fins snø, og vi utelot sjølvsagt ikkje denne underhaldande aktiviteten. Maria var særleg glad for det.

Det blei tid for heimtur, og den var eit høgdepunkt på helga. Då var det bakke på bakke (nedover), og både eg og andre fekk for alvor ei openberring når det gjeld rompeakebrett. Det gjekk så det suste! Sikksakk mellom plogande og liggjande kenyanarar, snøsprut i andletet og krampe i magen, flaug vi av garde. Åh, det var så fantastisk!
Alle kom seg vel ned og akinga måtte berre halde fram utanfor hytta.

Til kveldsmat stod pizza på menyen. Eg og Lene syntest det var for gale med all den jegergryta som var til overs frå fredagen, så vi laga like godt ein jegergrytepizza. Det gjekk glatt ned det også! Kvelden vidare var prega av leikar og spel. Lise og Eli diska til og med opp med Beat for Beat - konkurranse. "ha-ho"-spelet, "a what"-spelet var store hit'ar. Nokre var fornuftige og gjekk til sengs relativt tidleg, medan andre haldt det gåande til langt på morgonkvisten. Sundag åt vi ein ny god og lang frukost med sjokoladekake til Ariani som blei 22 år! Hurra for ho! Så vaska vi og aka litt igjen før det bar heimover.

Ein utruleg kjekk tur med fantastiske folk!

Ny sveis!

2006-03-03T09:18:00.000+01:00

Kanskje ikkje så ny lenger... Denne vesle hårklippen var eit resultat av ei kjempekjekk helg i Oslo saman med Solveig og Ingeborg (søskenborn), og Anna og Eli (søstre). Vi kosa oss til det ytste, og høgdepunktet for min del (sett vekk i frå gleda av å vere saman!) var nok besøket, eller rettare sagt, dagen, på NRK. Der boltra vi oss mellom kjendisar som Karen Marie Ellefsen, Gry Blekastad og Christian Borch. Det var ei oppleving av dei sjeldne.

Tilbake til sveisen. Solveig tok saksa i eiga hand og som så mange gonger før klipte ho med stø hand og høg sjølvtilit. Både Ingeborg og eg tok sjansen. Det gjekk vel bra denne gongen, Tante Karin?

Fastelaven!

2006-03-01T14:00:00.000+01:00

Sundag var fastelavenssundag, og då hadde eg fastelavensbollefest! Baka så mjølskya stod. Bollar med krem, bollar med sylte, bollar med sjokolade, smultbollar, smultbollar med syltety - eg fekk med det meste. Fastelavensris og snøklokker på plass. Det var ein koseleg ettermiddag! Men folk er småspiste - har frysaren full med bollar.
I går var det grauta-tysdag, og det var sjølvsagt graut som stod på menyen. Havregrynsgraut til frukost og risengrynsgraut til middag. Havregrynsgrauten er for så vidt fast post kvar morgon, men risengrynsgrauten var i høve dagen, og eg har i grunnen bestemt meg for at det eigentleg ikkje er naudsynt å koke risengrynsgraut noko særleg oftare. Det tek altfor lang tid og eg blei usannsynleg full i magen. Ikkje sånn god og mett, berre full. Men poenget er vel akkurat det - å ete seg opp slik at ein har noko å tære på under fasta. Når eg tenkjer meg om er kanskje ikkje graut det beste å tære på...
Idag er det oskeonsdag. Då skal eg helst strø oske i maten....

Leverposteilokk

2006-02-14T16:05:00.000+01:00

Eg bur i eit herleg kollektiv! Heilt sidan byrjinga av januar har eg gått rundt og masa og grene om leverposteilokk! Eg skreiv mail til Stabburet og spurte om dei ikkje kunne vere så venlege å gi meg eit lokk til leverposteiboksen min, men eg fekk fem lokk til makrell-i-tomatboksar i staden. Det er vel og bra det, men eg har ikkje vore så voldsom på det pålegget i det siste. Leverpostei derimot, har det gått unna med! Men det som er irriterande er at eg alltid må ha han i ein pose (alternativt opp-ned på eit tefat, men vi har ikkje mange tefat i huset, så det blir ein sånn liten pose). MEN igår fekk eg meg ei gledeleg overrasking! Anette (frå Ålesund) kom heim frå REMA 1000 og kva hadde ho på lur i plastnettet sitt? Eit leverposteilokk til meg!! Eg er takksam!

Ski på HELGAtun!

2006-02-14T09:34:00.000+01:00

Sist helg stod eg på ski! Jepp, det er fakta! StudentkrikBergen hadde tur til Voss og der heiv eg meg på saman med 90 andre for å teste forma etter kring tre år utan så mykje som ein sving i bakken. Det var med blanda kjensler eg spente på meg skia - yr av glede for å få stå på ski igjen, men der var også ei aldri så lita uro for å tryne i bortoverbakke, ikkje kome meg på heisa, dette av heisa, ikkje kome meg av heisa, tryne i høgresving, tryne i venstresving. Men alt var gløymt då eg stod på toppen av bakken. Utan skibriller, med tåke og snøkave. "Har du ikkje briller, Helga?" "Nei, det går bra det, - herda sunnmøring, veit du! Har aldri brukt briller!" (det er ikkje tull, altså. Briller har eg ikkje!)

I alle fall, det var berre å setje utfor og håpe på det beste. Til mi overrasking og lettelse oppdaga eg at det er med telemark som med sykling. Litt rusten i starten, men etter kvart som eg vart varm i trøya gjekk det som ein draum. Tåka letta til og med etterkvart og eg kunne sjå kor eg rann. Eit par mindre elegante fall hadde eg sjølvsagt, men det skulle berre mangle!

Etter maange timar med herleg vossaføre bar det nedatt til Helgatun, -jepp det er sant, vi budde på Helgatun Ungdomsheim. Eg var svært nøgd med det! Ikkje berre gjorde namnet sitt til at eg likte staden, men det krydde av gamle koselege damer som laga fantastisk mat. Om kvelden kunne vi setje termosane våre på brett merka med kaffi, te eller kakao, og på morgonen stod dei der fyllt med ønska innhald. Det kallar eg omsorgsfull luksus.

Det gjekk sjølvsagt ikkje berre i ski. Både fredag og laurdag kveld var det underhaldning! Quiz, limbo, og diskodans på høgt nivå. Nokre av desse krikarane hadde overraskande gode mooves inne og heldt det gåande til langt på natt.

Sundag ettermiddag i 5-tida satt alle i bussen og var nede for telling. Ikkje mykje blei sagt på dei to timane turen heim tok, dei fleste blei dyssa i svevn av Thomas Dybdahl. Då vi nærma oss Bergen var det slutt på idyllen med kvite brøytekantar. Regnet tok over, men det kom ikkje som noko overrasking eller skuffelse. Eg kan leve lenge på dagane på Helgatun.

God Helga!

2006-02-10T14:23:00.000+01:00

Fredag - herlig! Sola skin i Bergen, presentasjonen av helsefremjande skular er unnagjort og eg er mett etter lunsj på universitetet si rekning. Kan det bli betre?